Jump to content

Cosas de El Vaticano


Invitado

Publicaciones recomendadas

Cosas de El Vaticano

Si en algún lugar del mundo las luchas por el poder, la venganza, la traición y la ambición han destacado más, es en El Vaticano sin lugar a dudas, por el gran poder que éste lugar tuvo durante muchos siglos.

De todas las luchas y de todas las ambiciones que allí han gobernado, la más incomprensible fue la pantomima de juzgar a un Papa, Formoso I, después de muerto, no teniendo miramientos para sentar en el banquillo a su cadáver. Esto ocurrió a finales del siglo IX.

En aquellos tiempos tan tenebrosos dentro de El Vaticano, Formoso I podríamos decir fue un hombre ecuánime, virtuoso y capaz de ordenar un poco el desorden y los vicios del lugar, lo cual, como era de esperar, produjo mucha inquietud entre los príncipes de la iglesia católica. No sé si catalogarlo como al papa Francisco de hoy, pero algo así más o menos salvando las distancias.

En un lugar lleno de intereses, poder, corrupción y vicio, un hombre como Formoso I no pudo ganarse las simpatías de su entorno, como por ejemplo los Spoleto, familia romana muy poderosa, quienes al descubrir una insignificante irregularidad de este papa fue atacado inmisericorde, en un lugar donde se dice que la misericordia es la reina. Abrumado por las intrigas palaciegas moría Formoso I, tras cinco años de papado, en el año 896.

Le sucedió en el trono Bonifacio, quien a los quince días de ser nombrado Papa, moría. Tras esta muerte algo extraña, le sucede Esteban VI, apoyado por los Spoleto, quienes dominan a este Papa a su antojo y ven la manera de vengarse y desacreditar a Formoso, y con su beneplácito se forma la esperpéntica pantomima del juicio.

El pequeño error que descubren en Formoso es que para ser Papa se ha de ser Obispo de Roma, y Formoso seguía siendo Obispo de otra diócesis, no permitiendo la Curia esa dualidad. Este argumento, ridículo, sirvió para montar el gran espectáculo de aquellos tiempos: juzgar a un Papa después de muerto por la propia Curia romana. Se juzgaba a un cadáver. Pero, lo más significativo, es que Formoso fue exhumado, y su cadáver, putrefacto, fue sentando en el banquillo, como sí se puede ver en un cuadro que aún se conserva de la época, y, para que el cadáver se mantuviera erguido, fue atado al sillón donde lo mantuvieron  mientras el juicio durase. Se le vistió con ropa papal, de la cual fue despojado al ser nombrado culpable, y dejándolo completamente desnudo, esto es, en los puros huesos.

Según los datos escritos que se conservan, el abogado defensor, nombrado de oficio, preguntaba al cadáver y se respondía él mismo imitando los gestos y voz de Formoso, así como también hizo el abogado de la acusación. Una vez declarado culpable le cortaron los tres dedos de la mano derecha con que solía bendecir a las gentes, siendo arrojados al río al Tíber. Su cuerpo fue enterrado fuera del palacio del Vaticano, aunque años más tarde, por decisión de otro Papa, se le desenterró y allí fue trasladado.
 

Enlace al mensaje
hace 2 minutos, Catalinius dijo:

El Vaticano, es una ciudad propia que habla italiano en italia

El Vaticano es un Estado, señora mía. No sé qué intención tiene usted en mostrarse cada día más inculta, cuando tengo la seguridad de que no lo es, salvo que, y de esto no tengo la seguridad, que desde que se ha hecho militante de Vox, le hayan hecho un lavado cerebral y un centrifugado españolista, que la han dejado, mentalmente, inservible. Si es así, hágame favor, corra inmediatamente al médico de cabecera y le recete un antídoto Vox, se lo recomiendo por su bien, no me gusta ver a un ser humano en decadencia cultural.

Enlace al mensaje
hace 1 minuto, Garroferal dijo:

El Vaticano es un Estado, señora mía. No sé qué intención tiene usted en mostrarse cada día más inculta, cuando tengo la seguridad de que no lo es, salvo que, y de esto no tengo la seguridad, que desde que se ha hecho militante de Vox, le hayan hecho un lavado cerebral y un centrifugado españolista, que la han dejado, mentalmente, inservible. Si es así, hágame favor, corra inmediatamente al médico de cabecera y le recete un antídoto Vox, se lo recomiendo por su bien, no me gusta ver a un ser humano en decadencia cultural.

HABLA italiano en Italia.

Enlace al mensaje
hace 2 minutos, Catalinius dijo:

HABLA italiano en Italia.

El Papa, máxima representación del Estado vaticano, se dirige a sus fieles en latín, así como con el latín escribe sus encíclicas. No sé por qué me da la idea de que usted no ha salido nunca de su pueblo. Si acaso al pueblo vecino... Viaje mujer, viaje... Y lea, aunque sea la Guía Telefónica.

 

 

Enlace al mensaje
hace 1 minuto, Garroferal dijo:

El Papa, máxima representación del Estado vaticano, se dirige a sus fieles en latín, así como con el latín escribe sus encíclicas. No sé por qué me da la idea de que usted no ha salido nunca de su pueblo. Si acaso al pueblo vecino... Viaje mujer, viaje... Y lea, aunque sea la Guía Telefónica.

 

 

Y hablan en italiano los que allí viven.

Se comunican en italiano señor mío

De nada.

Enlace al mensaje
hace 22 horas, Indio sin gracia dijo:

Estas quedando como la paleta que eres. El Vaticano es un Estado, no tiene idioma oficial y habla italiano porque está rodeado por la capital de Italia.

El idioma oficial de la Iglesia Catolica es el latín.

Hablan italiano en Italia.

Enlace al mensaje
hace 19 minutos, Catalinius dijo:

Hablan italiano en Italia.

El Vaticano NO es Italia. Es una ciudad-Estado dentro de un Estado.

De hecho tiene suscritos infinidad de Convenios internacionales con multitud de países, y entre esos países está Italia. ¿Como va a suscribir un convenio internacional un país consigo mismo?

Es como Andorra, para que me entiendas.

Enlace al mensaje
hace 4 horas, Indio sin gracia dijo:

El Vaticano NO es Italia. Es una ciudad-Estado dentro de un Estado.

De hecho tiene suscritos infinidad de Convenios internacionales con multitud de países, y entre esos países está Italia. ¿Como va a suscribir un convenio internacional un país consigo mismo?

Es como Andorra, para que me entiendas.

Hablan en italiano porque están dentro de Italia.

Enlace al mensaje
hace 2 horas, Catalinius dijo:

Hablan en italiano porque están dentro de Italia.

Excelente italiano el usado el Papa Francisco en su última homilía "Urbi et Orbi"

Drodzy bracia i siostry, dobrych Świąt Bożego Narodzenia!

Chciałbym przekazać wszystkim orędzie, które Kościół głosi w tę uroczystość słowami proroka Izajasza: „Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany” (Iz 9,5).

Narodziło się dziecko: narodziny są zawsze źródłem nadziei, to rozkwitające życie, to obietnica przyszłości. A to Dziecię Jezus „nam się narodziło”: to „nam” nie ma granic, przywilejów ani wykluczeń. Dziecię, które Dziewica Maryja urodziła w Betlejem, narodziło się dla wszystkich: jest Ono „synem”, którego Bóg dał całej rodzinie ludzkiej.

Dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy zwracać się do Boga, nazywając go „Ojcem”, „Tatusiem”. Jezus jest Jednorodzonym. Nikt inny nie zna Ojca, jak On. Ale przyszedł na świat właśnie po to, by objawić nam oblicze Ojca niebieskiego. W ten sposób, dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy się nawzajem nazywać i naprawdę być braćmi: z każdego kontynentu, z każdego języka i kultury, z naszymi tożsamościami i różnicami, a jednak wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami.

W tym momencie dziejowym, naznaczonym kryzysem ekologicznym oraz poważną niestabilnością gospodarczą i społeczną, pogłębioną przez pandemię koronawirusa, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy braterstwa. A Bóg nam je oferuje, dając nam swojego Syna Jezusa: nie braterstwo składające się z pięknych słów, abstrakcyjnych ideałów, mglistych uczuć... Nie. Braterstwo oparte na prawdziwej miłości, zdolnej do spotkania drugiego, który jest inny niż ja, do współczucia jego cierpieniom, do zbliżenia się do niego i do zaopiekowania się nim, nawet jeśli nie jest z mojej rodziny, mojej grupy etnicznej, mojej religii. Jest różny ode mnie, ale jest moim bratem, moją siostrą. A dotyczy to również stosunków między narodami i państwami: wszyscy braćmi!

W Boże Narodzenie celebrujemy światło Chrystusa, który przychodzi na świat i przychodzi dla wszystkich: nie tylko dla niektórych. Dziś, w tym czasie ciemności i niepewności z powodu pandemii, pojawiają się różne światła nadziei, jak odkrycia szczepionek. Ale, aby te światła mogły rozświetlać i nieść nadzieję całemu światu, muszą pozostawać do dyspozycji wszystkich. Nie możemy zgodzić się, aby zamknięte nacjonalizmy nie pozwalały nam żyć jako prawdziwa rodzina ludzka, jaką jesteśmy. Nie możemy też godzić się, aby nas zwyciężył wirus radykalnego indywidualizmu i by uczynił nas nieczułymi na cierpienie innych braci i sióstr. Nie możemy stawiać siebie samego przed innymi, stawiając prawa rynku i patenty ponad prawa miłości i zdrowia ludzkości. Proszę wszystkich: przywódców państw, przedsiębiorców, organizacje międzynarodowe, aby promowali współpracę, a nie konkurencję, i by szukali rozwiązań dla wszystkich: szczepionki dla wszystkich, zwłaszcza dla najsłabszych i potrzebujących w każdym regionie naszej planety. Na pierwszym miejscu najsłabsi i potrzebujący!

Niech Dzieciątko z Betlejem pomoże nam zatem być dyspozycyjnymi, szczodrymi i solidarnymi, zwłaszcza wobec osób najsłabszych, chorych i tych wszystkich, którzy w obecnym czasie znaleźli się bez pracy lub przeżywają poważne trudności z powodu ekonomicznych następstw pandemii, jak również wobec kobiet, które w tych miesiącach kwarantanny doznały przemocy domowej.

W obliczu wyzwania, które nie zna granic, nie można wznosić barier. Wszyscy znajdujemy się w tej samej łodzi. Każda osoba jest moim bratem. W każdym dostrzegam odzwierciedlenie oblicza Boga, a w tych, którzy cierpią, widzę Pana, który prosi o moją pomoc. Widzę Go w chorym, ubogim, bezrobotnym, usuniętym na margines, w imigrancie i uchodźcy: wszyscy braćmi i siostrami!

W dniu, w którym Słowo Boże stało się dzieckiem, zwróćmy wzrok ku nazbyt wielu dzieciom, które na całym świecie, a zwłaszcza w Syrii, Iraku i Jemenie, wciąż płacą wysoką cenę wojny. Niech ich  twarze wstrząsną sumieniami ludzi dobrej woli, aby wzięto pod uwagę przyczyny konfliktów i odważnie dołożono starań na rzecz budowania pokojowej przyszłości.

Niech to będzie okres sprzyjający rozładowaniu napięć na całym Bliskim Wschodzie i we wschodniej części Morza Śródziemnego. 

Niech Dziecię Jezus uleczy rany umiłowanego narodu syryjskiego, który od prawie dziesięciu lat jest wyczerpany wojną i jej skutkami, jeszcze bardziej pogłębionymi przez pandemię. Niech przyniesie pocieszenie narodowi irackiemu i wszystkim tym, którzy są zaangażowani w proces pojednania, zwłaszcza jazydom, którzy zostali ciężko doświadczeni przez ostatnie lata wojny. Niech przyniesie pokój Libii i pozwoli, aby nowy etap toczących się obecnie negocjacji położył kres wszelkim formom wrogości w tym kraju.

Niech Dziecię z Betlejem obdarzy braterstwem ziemię, na której się urodziło. Oby Izraelczycy i Palestyńczycy mogli odzyskać wzajemne zaufanie, by szukać sprawiedliwego i trwałego pokoju poprzez bezpośredni dialog, potrafiący przezwyciężyć przemoc i typowe dla tego regionu urazy, aby zaświadczyć wobec świata o  pięknie braterstwa.

Niech gwiazda, która rozświetliła noc Bożego Narodzenia będzie przewodnikiem i otuchą dla narodu libańskiego, aby w obliczu trudności, z jakimi się boryka, przy wsparciu społeczności międzynarodowej nie zatracił nadziei. Niech Książę Pokoju pomoże przywódcom kraju odłożyć na bok interesy partykularne i zaangażować się, z powagą, uczciwością i przejrzystością, aby Liban mógł podążać drogą reform i kontynuować swoje powołanie do wolności i pokojowego współistnienia.

Niech Syn Najwyższego wspiera działania wspólnoty międzynarodowej i krajów zaangażowanych w kontynuację zawieszenia broni w Górskim Karabachu, a także we wschodnich regionach Ukrainy, oraz w promowanie dialogu jako jedynej drogi prowadzącej do pokoju i pojednania. 

Niech Boże Dziecię ulży cierpieniom mieszkańców Burkina Faso, Mali i Nigru, dotkniętych poważnym kryzysem humanitarnym, u podstaw którego leży ekstremizm i konflikty zbrojne, ale także pandemia i inne klęski żywiołowe. Niech położy kres przemocy w Etiopii, gdzie z powodu starć wiele osób jest zmuszonych do ucieczki. Niech przyniesie pocieszenie mieszkańcom regionu Cabo Delgado w północnym Mozambiku, ofiarom przemocy międzynarodowego terroryzmu. Niech zachęca przywódców Sudanu Południowego, Nigerii i Kamerunu do kontynuowania podjętej drogi braterstwa i dialogu.

Niech Odwieczne Słowo Ojca będzie źródłem nadziei dla kontynentu amerykańskiego, szczególnie mocno dotkniętego koronawirusem, który pogłębił wiele przytłaczających go cierpień, często spotęgowanych przez konsekwencje korupcji i handlu narkotykami. Niech pomoże w przezwyciężeniu ostatnich napięć społecznych w Chile i położy kres cierpieniom narodu wenezuelskiego.

Niech Król Niebios chroni gnębionych klęskami żywiołowymi mieszkańców południowo-wschodniej Azji, a zwłaszcza na Filipinach i w Wietnamie, gdzie liczne burze spowodowały powodzie o niszczycielskich skutkach dla rodzin zamieszkujących te ziemie, prowadząc do ofiar śmiertelnych, szkód dla środowiska naturalnego i konsekwencji dla lokalnej gospodarki.

A myśląc o Azji, nie mogę zapomnieć o ludzie Rohingja: niech Jezus, urodzony jako ubogi pośród ubogich, wniesie nadzieję w ich cierpienia.

Drodzy bracia i siostry,

„Dziecię nam się narodziło” (Iz 9, 5). Przyszło, aby nas zbawić! Głosi nam Ono, że cierpienie i zło nie mają ostatniego słowa. Pogodzenie się z przemocą i niesprawiedliwością oznaczałaby odrzucenie radości i nadziei Bożego Narodzenia. 

W tym świątecznym dniu kieruję swoje myśli szczególnie do tych, którzy nie dają się przytłoczyć niekorzystnym okolicznościom, ale starają się nieść nadzieję, pociechę i wsparcie, niosąc pomoc tym, którzy cierpią i towarzysząc osobom samotnym.

Jezus narodził się w stajni, ale otoczony miłością Dziewicy Maryi i świętego Józefa. Syn Boży, rodząc się w ciele, uświęcił miłość rodzinną. Moje myśli kierują się w tej chwili do rodzin: do tych, które nie mogą się dziś zjednoczyć, jak również do tych, które są zmuszone do pozostania w domu. Niech Boże Narodzenie będzie dla wszystkich okazją do ponownego odkrycia rodziny jako kolebki życia i wiary; miejsca gościnnej miłości, dialogu, przebaczenia, braterskiej solidarności i wspólnie dzielonej radości, źródła pokoju dla całego rodzaju ludzkiego. 

Wszystkim życzę dobrego Bożego Narodzenia.

Enlace al mensaje
hace 14 horas, Garroferal dijo:

Excelente italiano el usado el Papa Francisco en su última homilía "Urbi et Orbi"

Drodzy bracia i siostry, dobrych Świąt Bożego Narodzenia!

Chciałbym przekazać wszystkim orędzie, które Kościół głosi w tę uroczystość słowami proroka Izajasza: „Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany” (Iz 9,5).

Narodziło się dziecko: narodziny są zawsze źródłem nadziei, to rozkwitające życie, to obietnica przyszłości. A to Dziecię Jezus „nam się narodziło”: to „nam” nie ma granic, przywilejów ani wykluczeń. Dziecię, które Dziewica Maryja urodziła w Betlejem, narodziło się dla wszystkich: jest Ono „synem”, którego Bóg dał całej rodzinie ludzkiej.

Dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy zwracać się do Boga, nazywając go „Ojcem”, „Tatusiem”. Jezus jest Jednorodzonym. Nikt inny nie zna Ojca, jak On. Ale przyszedł na świat właśnie po to, by objawić nam oblicze Ojca niebieskiego. W ten sposób, dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy się nawzajem nazywać i naprawdę być braćmi: z każdego kontynentu, z każdego języka i kultury, z naszymi tożsamościami i różnicami, a jednak wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami.

W tym momencie dziejowym, naznaczonym kryzysem ekologicznym oraz poważną niestabilnością gospodarczą i społeczną, pogłębioną przez pandemię koronawirusa, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy braterstwa. A Bóg nam je oferuje, dając nam swojego Syna Jezusa: nie braterstwo składające się z pięknych słów, abstrakcyjnych ideałów, mglistych uczuć... Nie. Braterstwo oparte na prawdziwej miłości, zdolnej do spotkania drugiego, który jest inny niż ja, do współczucia jego cierpieniom, do zbliżenia się do niego i do zaopiekowania się nim, nawet jeśli nie jest z mojej rodziny, mojej grupy etnicznej, mojej religii. Jest różny ode mnie, ale jest moim bratem, moją siostrą. A dotyczy to również stosunków między narodami i państwami: wszyscy braćmi!

W Boże Narodzenie celebrujemy światło Chrystusa, który przychodzi na świat i przychodzi dla wszystkich: nie tylko dla niektórych. Dziś, w tym czasie ciemności i niepewności z powodu pandemii, pojawiają się różne światła nadziei, jak odkrycia szczepionek. Ale, aby te światła mogły rozświetlać i nieść nadzieję całemu światu, muszą pozostawać do dyspozycji wszystkich. Nie możemy zgodzić się, aby zamknięte nacjonalizmy nie pozwalały nam żyć jako prawdziwa rodzina ludzka, jaką jesteśmy. Nie możemy też godzić się, aby nas zwyciężył wirus radykalnego indywidualizmu i by uczynił nas nieczułymi na cierpienie innych braci i sióstr. Nie możemy stawiać siebie samego przed innymi, stawiając prawa rynku i patenty ponad prawa miłości i zdrowia ludzkości. Proszę wszystkich: przywódców państw, przedsiębiorców, organizacje międzynarodowe, aby promowali współpracę, a nie konkurencję, i by szukali rozwiązań dla wszystkich: szczepionki dla wszystkich, zwłaszcza dla najsłabszych i potrzebujących w każdym regionie naszej planety. Na pierwszym miejscu najsłabsi i potrzebujący!

Niech Dzieciątko z Betlejem pomoże nam zatem być dyspozycyjnymi, szczodrymi i solidarnymi, zwłaszcza wobec osób najsłabszych, chorych i tych wszystkich, którzy w obecnym czasie znaleźli się bez pracy lub przeżywają poważne trudności z powodu ekonomicznych następstw pandemii, jak również wobec kobiet, które w tych miesiącach kwarantanny doznały przemocy domowej.

W obliczu wyzwania, które nie zna granic, nie można wznosić barier. Wszyscy znajdujemy się w tej samej łodzi. Każda osoba jest moim bratem. W każdym dostrzegam odzwierciedlenie oblicza Boga, a w tych, którzy cierpią, widzę Pana, który prosi o moją pomoc. Widzę Go w chorym, ubogim, bezrobotnym, usuniętym na margines, w imigrancie i uchodźcy: wszyscy braćmi i siostrami!

W dniu, w którym Słowo Boże stało się dzieckiem, zwróćmy wzrok ku nazbyt wielu dzieciom, które na całym świecie, a zwłaszcza w Syrii, Iraku i Jemenie, wciąż płacą wysoką cenę wojny. Niech ich  twarze wstrząsną sumieniami ludzi dobrej woli, aby wzięto pod uwagę przyczyny konfliktów i odważnie dołożono starań na rzecz budowania pokojowej przyszłości.

Niech to będzie okres sprzyjający rozładowaniu napięć na całym Bliskim Wschodzie i we wschodniej części Morza Śródziemnego. 

Niech Dziecię Jezus uleczy rany umiłowanego narodu syryjskiego, który od prawie dziesięciu lat jest wyczerpany wojną i jej skutkami, jeszcze bardziej pogłębionymi przez pandemię. Niech przyniesie pocieszenie narodowi irackiemu i wszystkim tym, którzy są zaangażowani w proces pojednania, zwłaszcza jazydom, którzy zostali ciężko doświadczeni przez ostatnie lata wojny. Niech przyniesie pokój Libii i pozwoli, aby nowy etap toczących się obecnie negocjacji położył kres wszelkim formom wrogości w tym kraju.

Niech Dziecię z Betlejem obdarzy braterstwem ziemię, na której się urodziło. Oby Izraelczycy i Palestyńczycy mogli odzyskać wzajemne zaufanie, by szukać sprawiedliwego i trwałego pokoju poprzez bezpośredni dialog, potrafiący przezwyciężyć przemoc i typowe dla tego regionu urazy, aby zaświadczyć wobec świata o  pięknie braterstwa.

Niech gwiazda, która rozświetliła noc Bożego Narodzenia będzie przewodnikiem i otuchą dla narodu libańskiego, aby w obliczu trudności, z jakimi się boryka, przy wsparciu społeczności międzynarodowej nie zatracił nadziei. Niech Książę Pokoju pomoże przywódcom kraju odłożyć na bok interesy partykularne i zaangażować się, z powagą, uczciwością i przejrzystością, aby Liban mógł podążać drogą reform i kontynuować swoje powołanie do wolności i pokojowego współistnienia.

Niech Syn Najwyższego wspiera działania wspólnoty międzynarodowej i krajów zaangażowanych w kontynuację zawieszenia broni w Górskim Karabachu, a także we wschodnich regionach Ukrainy, oraz w promowanie dialogu jako jedynej drogi prowadzącej do pokoju i pojednania. 

Niech Boże Dziecię ulży cierpieniom mieszkańców Burkina Faso, Mali i Nigru, dotkniętych poważnym kryzysem humanitarnym, u podstaw którego leży ekstremizm i konflikty zbrojne, ale także pandemia i inne klęski żywiołowe. Niech położy kres przemocy w Etiopii, gdzie z powodu starć wiele osób jest zmuszonych do ucieczki. Niech przyniesie pocieszenie mieszkańcom regionu Cabo Delgado w północnym Mozambiku, ofiarom przemocy międzynarodowego terroryzmu. Niech zachęca przywódców Sudanu Południowego, Nigerii i Kamerunu do kontynuowania podjętej drogi braterstwa i dialogu.

Niech Odwieczne Słowo Ojca będzie źródłem nadziei dla kontynentu amerykańskiego, szczególnie mocno dotkniętego koronawirusem, który pogłębił wiele przytłaczających go cierpień, często spotęgowanych przez konsekwencje korupcji i handlu narkotykami. Niech pomoże w przezwyciężeniu ostatnich napięć społecznych w Chile i położy kres cierpieniom narodu wenezuelskiego.

Niech Król Niebios chroni gnębionych klęskami żywiołowymi mieszkańców południowo-wschodniej Azji, a zwłaszcza na Filipinach i w Wietnamie, gdzie liczne burze spowodowały powodzie o niszczycielskich skutkach dla rodzin zamieszkujących te ziemie, prowadząc do ofiar śmiertelnych, szkód dla środowiska naturalnego i konsekwencji dla lokalnej gospodarki.

A myśląc o Azji, nie mogę zapomnieć o ludzie Rohingja: niech Jezus, urodzony jako ubogi pośród ubogich, wniesie nadzieję w ich cierpienia.

Drodzy bracia i siostry,

„Dziecię nam się narodziło” (Iz 9, 5). Przyszło, aby nas zbawić! Głosi nam Ono, że cierpienie i zło nie mają ostatniego słowa. Pogodzenie się z przemocą i niesprawiedliwością oznaczałaby odrzucenie radości i nadziei Bożego Narodzenia. 

W tym świątecznym dniu kieruję swoje myśli szczególnie do tych, którzy nie dają się przytłoczyć niekorzystnym okolicznościom, ale starają się nieść nadzieję, pociechę i wsparcie, niosąc pomoc tym, którzy cierpią i towarzysząc osobom samotnym.

Jezus narodził się w stajni, ale otoczony miłością Dziewicy Maryi i świętego Józefa. Syn Boży, rodząc się w ciele, uświęcił miłość rodzinną. Moje myśli kierują się w tej chwili do rodzin: do tych, które nie mogą się dziś zjednoczyć, jak również do tych, które są zmuszone do pozostania w domu. Niech Boże Narodzenie będzie dla wszystkich okazją do ponownego odkrycia rodziny jako kolebki życia i wiary; miejsca gościnnej miłości, dialogu, przebaczenia, braterskiej solidarności i wspólnie dzielonej radości, źródła pokoju dla całego rodzaju ludzkiego. 

Wszystkim życzę dobrego Bożego Narodzenia.

Mi amor, el Papa es políglota mi vida...hayyyyy qué cosas tienen estos separatas....

Enlace al mensaje
hace 14 horas, Garroferal dijo:

Excelente italiano el usado el Papa Francisco en su última homilía "Urbi et Orbi"

Drodzy bracia i siostry, dobrych Świąt Bożego Narodzenia!

Chciałbym przekazać wszystkim orędzie, które Kościół głosi w tę uroczystość słowami proroka Izajasza: „Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany” (Iz 9,5).

Narodziło się dziecko: narodziny są zawsze źródłem nadziei, to rozkwitające życie, to obietnica przyszłości. A to Dziecię Jezus „nam się narodziło”: to „nam” nie ma granic, przywilejów ani wykluczeń. Dziecię, które Dziewica Maryja urodziła w Betlejem, narodziło się dla wszystkich: jest Ono „synem”, którego Bóg dał całej rodzinie ludzkiej.

Dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy zwracać się do Boga, nazywając go „Ojcem”, „Tatusiem”. Jezus jest Jednorodzonym. Nikt inny nie zna Ojca, jak On. Ale przyszedł na świat właśnie po to, by objawić nam oblicze Ojca niebieskiego. W ten sposób, dzięki temu Dziecięciu, wszyscy możemy się nawzajem nazywać i naprawdę być braćmi: z każdego kontynentu, z każdego języka i kultury, z naszymi tożsamościami i różnicami, a jednak wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami.

W tym momencie dziejowym, naznaczonym kryzysem ekologicznym oraz poważną niestabilnością gospodarczą i społeczną, pogłębioną przez pandemię koronawirusa, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy braterstwa. A Bóg nam je oferuje, dając nam swojego Syna Jezusa: nie braterstwo składające się z pięknych słów, abstrakcyjnych ideałów, mglistych uczuć... Nie. Braterstwo oparte na prawdziwej miłości, zdolnej do spotkania drugiego, który jest inny niż ja, do współczucia jego cierpieniom, do zbliżenia się do niego i do zaopiekowania się nim, nawet jeśli nie jest z mojej rodziny, mojej grupy etnicznej, mojej religii. Jest różny ode mnie, ale jest moim bratem, moją siostrą. A dotyczy to również stosunków między narodami i państwami: wszyscy braćmi!

W Boże Narodzenie celebrujemy światło Chrystusa, który przychodzi na świat i przychodzi dla wszystkich: nie tylko dla niektórych. Dziś, w tym czasie ciemności i niepewności z powodu pandemii, pojawiają się różne światła nadziei, jak odkrycia szczepionek. Ale, aby te światła mogły rozświetlać i nieść nadzieję całemu światu, muszą pozostawać do dyspozycji wszystkich. Nie możemy zgodzić się, aby zamknięte nacjonalizmy nie pozwalały nam żyć jako prawdziwa rodzina ludzka, jaką jesteśmy. Nie możemy też godzić się, aby nas zwyciężył wirus radykalnego indywidualizmu i by uczynił nas nieczułymi na cierpienie innych braci i sióstr. Nie możemy stawiać siebie samego przed innymi, stawiając prawa rynku i patenty ponad prawa miłości i zdrowia ludzkości. Proszę wszystkich: przywódców państw, przedsiębiorców, organizacje międzynarodowe, aby promowali współpracę, a nie konkurencję, i by szukali rozwiązań dla wszystkich: szczepionki dla wszystkich, zwłaszcza dla najsłabszych i potrzebujących w każdym regionie naszej planety. Na pierwszym miejscu najsłabsi i potrzebujący!

Niech Dzieciątko z Betlejem pomoże nam zatem być dyspozycyjnymi, szczodrymi i solidarnymi, zwłaszcza wobec osób najsłabszych, chorych i tych wszystkich, którzy w obecnym czasie znaleźli się bez pracy lub przeżywają poważne trudności z powodu ekonomicznych następstw pandemii, jak również wobec kobiet, które w tych miesiącach kwarantanny doznały przemocy domowej.

W obliczu wyzwania, które nie zna granic, nie można wznosić barier. Wszyscy znajdujemy się w tej samej łodzi. Każda osoba jest moim bratem. W każdym dostrzegam odzwierciedlenie oblicza Boga, a w tych, którzy cierpią, widzę Pana, który prosi o moją pomoc. Widzę Go w chorym, ubogim, bezrobotnym, usuniętym na margines, w imigrancie i uchodźcy: wszyscy braćmi i siostrami!

W dniu, w którym Słowo Boże stało się dzieckiem, zwróćmy wzrok ku nazbyt wielu dzieciom, które na całym świecie, a zwłaszcza w Syrii, Iraku i Jemenie, wciąż płacą wysoką cenę wojny. Niech ich  twarze wstrząsną sumieniami ludzi dobrej woli, aby wzięto pod uwagę przyczyny konfliktów i odważnie dołożono starań na rzecz budowania pokojowej przyszłości.

Niech to będzie okres sprzyjający rozładowaniu napięć na całym Bliskim Wschodzie i we wschodniej części Morza Śródziemnego. 

Niech Dziecię Jezus uleczy rany umiłowanego narodu syryjskiego, który od prawie dziesięciu lat jest wyczerpany wojną i jej skutkami, jeszcze bardziej pogłębionymi przez pandemię. Niech przyniesie pocieszenie narodowi irackiemu i wszystkim tym, którzy są zaangażowani w proces pojednania, zwłaszcza jazydom, którzy zostali ciężko doświadczeni przez ostatnie lata wojny. Niech przyniesie pokój Libii i pozwoli, aby nowy etap toczących się obecnie negocjacji położył kres wszelkim formom wrogości w tym kraju.

Niech Dziecię z Betlejem obdarzy braterstwem ziemię, na której się urodziło. Oby Izraelczycy i Palestyńczycy mogli odzyskać wzajemne zaufanie, by szukać sprawiedliwego i trwałego pokoju poprzez bezpośredni dialog, potrafiący przezwyciężyć przemoc i typowe dla tego regionu urazy, aby zaświadczyć wobec świata o  pięknie braterstwa.

Niech gwiazda, która rozświetliła noc Bożego Narodzenia będzie przewodnikiem i otuchą dla narodu libańskiego, aby w obliczu trudności, z jakimi się boryka, przy wsparciu społeczności międzynarodowej nie zatracił nadziei. Niech Książę Pokoju pomoże przywódcom kraju odłożyć na bok interesy partykularne i zaangażować się, z powagą, uczciwością i przejrzystością, aby Liban mógł podążać drogą reform i kontynuować swoje powołanie do wolności i pokojowego współistnienia.

Niech Syn Najwyższego wspiera działania wspólnoty międzynarodowej i krajów zaangażowanych w kontynuację zawieszenia broni w Górskim Karabachu, a także we wschodnich regionach Ukrainy, oraz w promowanie dialogu jako jedynej drogi prowadzącej do pokoju i pojednania. 

Niech Boże Dziecię ulży cierpieniom mieszkańców Burkina Faso, Mali i Nigru, dotkniętych poważnym kryzysem humanitarnym, u podstaw którego leży ekstremizm i konflikty zbrojne, ale także pandemia i inne klęski żywiołowe. Niech położy kres przemocy w Etiopii, gdzie z powodu starć wiele osób jest zmuszonych do ucieczki. Niech przyniesie pocieszenie mieszkańcom regionu Cabo Delgado w północnym Mozambiku, ofiarom przemocy międzynarodowego terroryzmu. Niech zachęca przywódców Sudanu Południowego, Nigerii i Kamerunu do kontynuowania podjętej drogi braterstwa i dialogu.

Niech Odwieczne Słowo Ojca będzie źródłem nadziei dla kontynentu amerykańskiego, szczególnie mocno dotkniętego koronawirusem, który pogłębił wiele przytłaczających go cierpień, często spotęgowanych przez konsekwencje korupcji i handlu narkotykami. Niech pomoże w przezwyciężeniu ostatnich napięć społecznych w Chile i położy kres cierpieniom narodu wenezuelskiego.

Niech Król Niebios chroni gnębionych klęskami żywiołowymi mieszkańców południowo-wschodniej Azji, a zwłaszcza na Filipinach i w Wietnamie, gdzie liczne burze spowodowały powodzie o niszczycielskich skutkach dla rodzin zamieszkujących te ziemie, prowadząc do ofiar śmiertelnych, szkód dla środowiska naturalnego i konsekwencji dla lokalnej gospodarki.

A myśląc o Azji, nie mogę zapomnieć o ludzie Rohingja: niech Jezus, urodzony jako ubogi pośród ubogich, wniesie nadzieję w ich cierpienia.

Drodzy bracia i siostry,

„Dziecię nam się narodziło” (Iz 9, 5). Przyszło, aby nas zbawić! Głosi nam Ono, że cierpienie i zło nie mają ostatniego słowa. Pogodzenie się z przemocą i niesprawiedliwością oznaczałaby odrzucenie radości i nadziei Bożego Narodzenia. 

W tym świątecznym dniu kieruję swoje myśli szczególnie do tych, którzy nie dają się przytłoczyć niekorzystnym okolicznościom, ale starają się nieść nadzieję, pociechę i wsparcie, niosąc pomoc tym, którzy cierpią i towarzysząc osobom samotnym.

Jezus narodził się w stajni, ale otoczony miłością Dziewicy Maryi i świętego Józefa. Syn Boży, rodząc się w ciele, uświęcił miłość rodzinną. Moje myśli kierują się w tej chwili do rodzin: do tych, które nie mogą się dziś zjednoczyć, jak również do tych, które są zmuszone do pozostania w domu. Niech Boże Narodzenie będzie dla wszystkich okazją do ponownego odkrycia rodziny jako kolebki życia i wiary; miejsca gościnnej miłości, dialogu, przebaczenia, braterskiej solidarności i wspólnie dzielonej radości, źródła pokoju dla całego rodzaju ludzkiego. 

Wszystkim życzę dobrego Bożego Narodzenia.

En algo tiene razón @Catalinius El idioma de uso habitual en el Vaticano es el italiano por razones obvias. Los Papas intentan dirigirse a todos los católicos en sus respectivos idiomas, pero todos procuran aprender el italiano.

Es tan estrecho el vínculo entre la ciudad de Roma y el Vaticano que hay edificios que tienen una entrada por Italia y otra por el Estado Pontificio. Pero el Vaticano no tiene idioma oficial y el de la Iglesia Catolica es el latín.

Enlace al mensaje
hace 1 minuto, Indio sin gracia dijo:

En algo tiene razón @Catalinius El idioma de uso habitual en el Vaticano es el italiano por razones obvias. El Papa intenta dirigirse a todos los católicos en sus respectivos idiomas, pero todos procuran aprender el italiano.

Es tan estrecho el vínculo entre la ciudad de Roma y el Vaticano que hay edificios que tienen una entrada por Italia y otra por el Estado Pontificio. Pero el Vaticano no tiene idioma oficial y el de la Iglesia Catolica es el latín.

Por eso se comunican en italiano.

Enlace al mensaje
hace 1 minuto, Indio sin gracia dijo:

Está DENTRO DE ITALIA, pero NO ES Italia.

Mira esto. Te sonará:

IMG-20201229-134822.jpg

El condado de Treviño está dentro del País Vasco, pero no es el País Vasco.

Pues lo mismo.

Juas, lo de Treviño díselo a los vascos.......se lo anexionan todo por las malas o por las boinas.

Enlace al mensaje
Justo ahora, Catalinius dijo:

Juas, lo de Treviño díselo a los vascos.......se lo anexionan todo por las malas o por las boinas.

Situado dentro de Italia igual que treviño situado dentro de vascongadas...al final...la cabra tira al monte o el monte se tira a la cabra...

Enlace al mensaje
hace 3 horas, Catalinius dijo:

Mi amor, el Papa es políglota mi vida...hayyyyy qué cosas tienen estos separatas....

Según se comenta en los mentiremos de El Vaticano, habla hasta en burgalés, que ya es saber idiomas este buen hombre, y, además de cantar muy bien los tangos, como argentino de pura cepa, canta esas cancioncillas castellanas, como esa que dice:

—¡Ay madre! que me lo han roto.
—¡Ay madre! que me lo han roto.
—Hija, no me digas qué.
—El cantarillo en la fuente,
madre ¿que creía usted?

Enlace al mensaje
hace 3 horas, Garroferal dijo:

Según se comenta en los mentiremos de El Vaticano, habla hasta en burgalés, que ya es saber idiomas este buen hombre, y, además de cantar muy bien los tangos, como argentino de pura cepa, canta esas cancioncillas castellanas, como esa que dice:

—¡Ay madre! que me lo han roto.
—¡Ay madre! que me lo han roto.
—Hija, no me digas qué.
—El cantarillo en la fuente,
madre ¿que creía usted?

Eres pelín patético Pajesillo..ve a darle de comer al gallo anda qué....

Enlace al mensaje

Únete a la conversación

Participa ahora y únete más tarde. Si tienes cuenta, accede para participar con tu cuenta de usuario.

Invitado
Responder a este tema...

×   Pegar como texto enriquecido.   Restaurar formato

  Only 75 emoji are allowed.

×   Tu enlace se ha incrustado automáticamente..   Mostrar como un enlace en su lugar

×   Se ha restaurado el contenido anterior.   Limpiar editor

×   No se pueden pegar imágenes directamente. Carga o inserta imágenes desde la URL.

×
×
  • Crear nuevo...

Información importante

Utilizamos cookies propias y de terceros para el correcto funcionamiento de la página y con fines analíticos. Más información en Términos de Uso y Política de privacidad.